Τα ανόητα επιχειρήματα της απιστίας

  Ο άθεος Ροβέρτος Ίνγκερσολ έστρεφε συχνά τα βέλη της αμφιβολίας του και του χλευασμού κατά της ιστορίας της ανάστασης του Λαζάρου εκ μέρους του Χριστού.

  Παρ’ όλα αυτά, κάποτε αναγκάστηκε να υποχωρήσει όταν τον προκάλεσε ένας χριστιανός ο οποίος δεν ήταν διατεθειμένος να παραδεχθεί τις αθεϊστικές του θεωρίες.

  Ο Ίνγκερσολ είπε: «Μόνο μια φορά ήρθα σε αμηχανία. Και τούτο συνέβηκε όταν επιχείρησα να αποδείξω ότι η ανάσταση του Λαζάρου ήταν προφανώς προσχεδιασμένη για να στηρίξει τη δήθεν μειωμένη φήμη του Ιησού. Ο Λάζαρος έπρεπε να ασθενήσει και να πεθάνει και οι αδελφές του έπρεπε να τον θάψουν. Έπρεπε να υποκρίνεται το νεκρό μέχρι που να έρθει ο Ιησούς και να του φωνάξει, «Λάζαρε, έλα έξω».

  Τότε σηκώθηκε ένας ασπρομάλλης και με σταθερή φωνή απάντησε: «Μάλιστα, κύριε, μπορώ να σας το εξηγήσω. Εάν ο ευλογητός Κύριος μου δεν καλούσε προσωπικά το Λάζαρο, τότε όλοι οι νεκροί του νεκροταφείου της Βηθανίας θα έβγαιναν από τους τάφους τους για να Τον χαιρετήσουν».

  Πόσον είναι αληθινό! Η θεωρία του Ίνγκερσολ ότι η ανάσταση του Λαζάρου ήταν δολοπλοκία είναι τόσο ψεύτικη, όσο και σατανική. Η παραμονή στο τάφο για 4 μέρες με μια μεγάλη πλάκα στο στόμιο του, αποτελούσε ένα πραγματικό πρόβλημα όπως και η οσμή του νεκρού με την αποσύνθεση που ήδη είχε αρχίσει. Και ακόμη σπουδαιότερο ήταν η περιβολή με τα σάβανα, τα αρώματα και το δέσιμο του νεκρού, ώστε ο Ιησούς να πει, «Λύσατε αυτόν και αφήστε τον να πάει». 

  Όχι, ο αναστημένος Λάζαρος ήταν ένα θαύμα του Θεού το οποίο έκαμε Εκείνος ο οποίος και σήμερα δίνει νέα ζωή σε εκείνους που είναι πνευματικά νεκροί. Εκείνος που κένωσε τον τάφο μπορεί επίσης να ελευθερώνει ψυχές από τα δεσμά της αμαρτίας και του θανάτου.

  «Επειδή, αν πιστεύουμε ότι ο Ιησούς πέθανε και αναστήθηκε, έτσι και ο Θεός, αυτούς που κοιμήθηκαν με πίστη στον Ιησού, θα τους φέρει μαζί Του» (Α Θεσσαλονικείς 4:14).

Οι ανθρώπινες σκάλες είναι κοντές

  Πριν λίγα χρόνια συνέβηκε ένα τραγικό δυστύχημα. Ένα ξενοδοχείο πήρε φωτιά τη νύκτα και περισσότερα από εκατό άτομα χάθηκαν. Μόλις δύο τετράγωνα από το ξενοδοχείο υπήρχε ένας πυροσβεστικός σταθμός. Ειδοποιήθηκαν αλλά δεν έγιναν όλες οι αναγκαίες προετοιμασίες και έτσι καθυστέρησε η κατάσβεση της φωτιάς. Μερικοί πέθαναν από ασφυξία, άλλοι μη έχοντας τον τρόπο να σωθούν, πήδηξαν από τα παράθυρα με αποτέλεσμα να σκοτωθούν.

  Το τραγικότερο ίσως φαινόμενο αυτής της συμφοράς ήταν ότι όταν έφτασαν οι αντλίες δεν ήταν σε θέση να λειτουργήσουν κανονικά. Ακόμα και οι σκάλες της πυροσβεστικής υπηρεσίας ήταν κοντές και έτσι δεν ήταν δυνατόν να φτάσουν στους ψηλότερους ορόφους του ξενοδοχείου. Δεν ήταν δυνατόν να σώσουν τα θύματα της συμφοράς.

  Με παρόμοιο τρόπο δεν υπάρχει τρόπος σωτηρίας από την αμαρτία και τρόπος διαφυγής από την αιώνια καταδίκη παρά μόνο μέσω του Ιησού Χριστού και της λυτρωτικής Του θυσίας. Κάθε ανθρώπινη προσπάθεια, ακόμα και η καλύτερη, είναι σαν μια κοντή σκάλα. Δεν μπορεί να εκπληρώσει το σκοπό της.

  Μόνο ο Θεός προσφέρει σωτηρία κατάλληλη και ικανή να λυτρώσει τον αμαρτωλό από την τρομερή του κατάσταση.

Εάν ζητάς να αποκτήσεις σωτηρία με κάποιον άλλο τρόπο – με τα καλά σου έργα, τη βελτίωση του χαρακτήρα σου ή με την τήρηση ορισμένων τύπων – όλα αυτά μοιάζουν σαν μια σκάλα που δεν έχει το μήκος που χρειάζεται (Ιωάννης 10:1).

Μόνο ο Ιησούς Χριστός πέθανε για τις αμαρτίες μας και αναστήθηκε για τη δικαίωση μας (Ρωμαίου 4:25). Αυτός μόνος σώζει εντελώς και εξ’ ολοκλήρου.

«Δεν υπάρχει διαμέσου κανενός άλλου η σωτηρία· επειδή, ούτε άλλο όνομα είναι δοσμένο κάτω από τον ουρανό ανάμεσα στους ανθρώπους, διαμέσου του οποίου πρέπει να σωθούμε» (Πράξεις 4:12).

Η θεότητα του Χριστού

Ένας χριστιανός διηγείται το εξής περιστατικό:

Συνομιλούσα κάποτε με μια κυρία η οποία μου είπε ότι δεν πίστευε ότι ο Ιησούς Χριστός ήταν ο Γιός του Θεού, αν και πίστευε ότι ήταν ένας τέλειος άνθρωπος και θαύμαζε πολύ τη διδασκαλία Του. «Τότε» της είπα, «Θα θέλατε να πάτε στο σπίτι σας και να διαβάσετε πάλιν το κατά Ιωάννη ευαγγέλιο και να διαγράψετε κάθε λέξη που μαρτυρεί περί της θεότητας Του;»

Σκέφτηκε ότι η πρόταση μου ήταν καλή και της έδωκα μια μικρή Καινή Διαθήκη με την άδεια να τη χρησιμοποιήσει όπως ήθελε.

Έπειτα από μια εβδομάδα ήρθε πίσω «Ε, λοιπόν», της είπα, «πως πήγε η διαγραφή;».

Δεν προχώρησα καθόλου. Η αλήθεια είναι ότι έπρεπε να διαγράψω ολόκληρο το πρώτο κεφάλαιο και σκέφτηκα: Εάν είναι έτσι, τότε τι θα γίνουν οι ωραίες υποσχέσεις και διδασκαλίες της Αγίας Γραφής; Αποφάσισα, λοιπόν, να σταματήσω και να κράξω: «Κύριε, κατάλαβα ότι είσαι Θεός αληθινός. Σε αποδέχομαι ως Γιο του Θεού, Κύριο μου και Θεό μου!».